හ්ම් කීීමෙන් පවා කර්ම විපාකය ස්ථිර වීම හෙවත් ශිෂ්‍යය බණ පින්කම ‌‌දෙක

ඊළඟට අපේ හාමුදුරුවෝ පන්සිල් සහ කර්මය ගැන දේශනා කළා. දැන් බලන්න පින්වතුනි අද කාලෙ ඇත්තො පන්සිල් රකින්නේ කෝම ද කියලා. හැම සිල්පදයක් ම මොඩිෆයි කරගෙන තම තමන්ට ඕන හැටියට කස්ටමයිස් කරගෙන තමයි සිල් රකින්නේ. පානාතිපාතා කිව්වට මදුරුවෙක් වගේ තලනවා. ඔය පොඩි පොඩි හොරකම් කරාට මහ බැංකු හොරකම වගේ ලොකු ලොකු ඒවා කරන්නේ නෑ. බැරි ම වෙලාවක බොරුවක් කියනවා තමා. ඒකත් මේ කවුරු හරි බේරගන්න අදහසින්. පාර්ටියක දී වුනත් බියර් විතරමයි බොන්නේ. දැන් පේනවනේ. සිල්පද ඕන ඕන හැටියට අර්ථ නිරූපණය කරමින් කැමති කැමති හැටියට රකිනවා. නියම විදියට නම් කිරලා, අහස දිහා බලාගෙන බිත්තර රකිනවා වගේ සිල් රකින්න ඕනෑ.

මෙතන මං කොකීව සිල්පදේ තුන්වෙනි සිල්පදේ. දැන් බලන්නකෝ කවුරුත් විවාහක ද කියලා ඇහුවොත් කෙලින් උත්තරයක් දෙනවා ද කියලා. ඔව් බැඳලා හැබැයි මොකක් ද වෙන්න ඕන? හැමෝ ම එම්. බී. ඒ කාරයෝ. මැරීඩ් බට් අවේලබල්. අපි ගෑනු ළමයෙක්ගෙන් ඇහුවොත් කොල්ලෙක් ඉන්නවාද කියලා ඉන්නවා ඒත් ඒක හරියන්නෑ වගේ අනේ කියයි. මේ කාම ලෝකේ හැමෝ ම තියනවාට වඩා දෙයක් සොයමින් ඉන්නවා. එහෙම සැනහුණු ඉඳුරන් ඇති, තම තමුන්ගේ ස්වාමි බිරින්දෑවන්ගෙන් සැනසෙන උදවිය ඉතා අල්පයි. හරියට අර නකුල මාතා නකුල පිතා වගේ.

දැන් කාලෙ බොහෝ නෝනලා මහත්තුරු ගෙදරින් යනකම් ඉඳලා රට වටේට ම චැට්. එතකොට මහත්තුරු කන්තෝරු ගිහින් කන්තෝරුවේ තියෙන පෝන් එක ඕන් කරන් චැට්. හවසට ගෙදර එද්දි ඒ ඔක්කොම බ්ලොක් කරලා, ඩිලීට් කරලා, හයිඩ් කරලා, නැත්නම් ඕෆ් කරලා සුදනා වගේ ගෙදර එනවා. හැබැයි නයයි මුගටියයි වගේ දෙන්නා. එක්කෙනාට එක්කනා මූණවත් බලාගන්නෙ නෑ. නමුත් අර වෙන වෙන සමබන්ධකම් නිසා පවුල් ජීවිතේ ඉස්සරහට යනවා. මේකේ නැති අඩුපාඩු ඉන් පිරිමැහෙනවා. නමුත් ජීවිතේ මැද හිස්.

ඕන් බලමු පින්වතුනි දෙන්නා දෙමාල්ලෝ එකට කර්ම කරගන්න අවස්ථාවක්. එක්තරා තරුණ ශ්‍රද්ධාවත් දෙපළක් හිටියා ඒ දෙපළ රහතන් වහන්සේ දෙනමක් නිවසට වැඩමවා දන් වේලක් පිළිගැන්වුවා. දානය වළදා අවසානයේ නැවත හාමුදුරුවො වඩිද්දි එක හාමුදුරුනමක් පය ලිස්සා බිම වැටෙන්නට ගිය නිසා අනෙක් රහතන් වහනසේ උන්වහන්සේව අත දමා අල්ලා ගන්නවා. එතකොට අර දන් පිරිනමපු තරුණ උපාසිකාව “හාමුදුරුවො හරියට සර්කස් කාරයෙක් වගේ නේ” කියලා උපහාසයෙන් කියනවා. අර තරුණ උපාසක මහත්තයා මුකුත් නොකිව්වත් හ්ම් කියලා ඒ කතාව අනුමත කරනවා.

ඕන් ඊළඟ අත්භවයක දී අර තරුණ උපාසිකාව රහතුන්ට කළ නිග්‍රහයෙන් සර්කස් කුලයක ඉපදිලා, ගිනි වළලු වලින් පනිනවා, ඉනිමං බැඳලා උඩ නඟිනවා, ආකාසෙ පිනුම් ගහනවා බොහෝ සේ අනුන් පිනවන්න වෙහෙස මහන්සි වෙනවා. ඔය අතරේ අර කෙළඹි පුත්‍ර තෙමේ සිටු කුලයක ඉපදිලා සැප සම්පත් භුක්ති විඳින අතරේ දවසක් මේ සර්කස් එක ගැන ආරංචි වෙලා එහි එනවා. ඒ ඇවිත් අර සර්කස් තරුණියගේ දක්ෂතා දැකලා ඇයත් එක්ක පෙමෙන් වෙලිලා ඇයව විවාහපත් කරගන්නවා. දැන් කෝම ද කර්ම ඵල විපාකය කියන්නේ පින්වතුනි අර සිටු කුමාරයත් ඉනිමං බඳිනවා, ගිනි වළලු අවුලනවා, තම බිරිඳ ඉන් පන්නවනවා ආදී මහ හුඟක් රාජකාරි. ඒ කලින් අත්බවේ තම බිරින්දෑ රහතුන්ට කළ නින්දාවට “හ්ම්” යනුවෙන් හූමිටි තැබීම හේතුවෙන්.

ඒ වගේ ම පලය ඉතාම බලවත්ව කුසලයක් වන අවස්ථාත් නැතුවා ම නෙමෙයි. ඔන්න එක දවසක් යාචකයෙක් තමන්ට ලැබුණු කිරි පොල්කට්ටකින් උගුරක් බොමින් ඉද්දි මුගලන් මහ රහතන් වහන්සේ පිඬු සිඟා වැඩම කරනවා. ඊට පිටිපස්සෙන් සිටුවරු බොහෝ දෙනා උන්වහන්සේට දන් පිළිගන්වන්න පෝලිමේ. නමුත් මුගලන් හාමුදුරුවෝ අර යාචකයාගේ පින් මහිමය දැකලා ඔහු වෙත ම වැඩම කරනවා. යාචකයාට වෙන කළ කිසිත් නොවූ තැන, තමන් බී ඉතිරි වූ කිරි පොල්කට්ට පාත්‍රයට පිළිගන්වනවා. මතු දවසක මිය පරලොව ගිය යාචකයා දෙව්ලොව උපදිලා කුමන පිනකින් තමා දෙව්ලොව උපන්නේදැයි සොයා බැලද්දි පෙර කළ පින දැන, මුගලන් හාමුදුරුවන්ගේ වැඩහිඳිනා ගඳකිළියට ගොස් වන්දනාමාන කරලා දිවි ඇතිතෙක් උතුම් බ්‍රහ්මචර්යාව ආරක්ෂා කරන බවට පොරොන්දු වෙලා දිව්‍යාප්සරාවන් පන්සියය අතහැරලා නැවතත් තමුන්ගේ විමානයට වැඩම කරනවා. අන්න ඒ වගේ කුඩා කුසල කර්මයක් වුනත් විශාල විපාකයක් ලැබීමට හේතු කාරණා වෙන්න පුළුවන්.

ඒ කාලෙ මගධයේ අජාසත් රජ්ජුරුවෝ රට පාලනය කරන කොට වස්සකාර, එතුමාගේ ප්‍රධාන ඇමතියා වේහාර පර්වතයෙන් පහළය වටින කච්චායන හාමුදුරුවන් ව දකිනවා. මේ වස්සකාර ඉතා ම අහංකාර අයෙක්. ඉතිං රන්වන් පැහැ සිරුරක් ඇති ඉතාමත් ශාන්ත කච්චායන හාමුදුරුවන් දැකලා මේ රිලවෙක් වගේ පහළට බහින්නේ කවුදැයි කියලා වස්සකාර ඇමති ඇසුවාලු. කච්චායන රහතන් වහන්සේට කළ නින්දාන හේතුවෙන් නිරයේ ඊළඟ භවයේ දී ඒකාන්තයෙන් ම මේ වේළුවනාරාමයේ ම රිලවෙක් වෙලා උපදිනා බව තථාගතයන් වහන්සේ දම්සභා මණ්ඩපයේ රැස්වූ භික්ෂූන්ට දේශනා කළා ම ඒ බව වස්සකාර වෙතත් දැනගැනීමට ලැබෙනවා. අද දවස ගෙවී යන්නට පෙර කච්චායන තෙරුන් වෙතින් සමාව ගන්නේ නම් ඒ කර්මය ගෙවී යන බවයි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරන්නේ.

බුදුන් නිකරුණේ කර්ම පලයන් දේශනා නොකරනා බව දත් වස්සකාර වේළුවනාරාමයේ පලතුරු ගස් සිටුවනා හැටියට තමන්ගේ සේවයන්ට උපදෙස් දෙනවා. නමුත් ප්‍රාධාන ඇමතියා හැටියට මාන්නයෙන් උදම් වූ වස්සකාර කිසිවිටකත් සමාව ගන්නේ නම් නැහැ. අවසානයේ දී වසර තුනක් විතර යාචක වේශයෙන් වෙස් වළාගෙන සිට අජාසත් රජ වෙනුවෙන් ලිච්ඡවීන් ආක්‍රමණය කරනා වස්සකාර මහළුව මිය යනවා. පසුකාලයේ දී වේළුවනාරාමට ගොස් වස්සකාර යැයි කතා කළ විට වඳුරෙක් දිව එනු දකින්න ලැබුණාලු. කර්ම විපාකය ඒ වගේ යි.

ඔන්න ඔය වගේ කර්මය මාතෘකා කොට ගත් විටිනා ධර්ම දේශනාවක් දළුගම සමිතඤාණ හාමුදුරුවන් විසින් දේශනා කරන්නට යෙදුණා. කර්ම පල පිළිබඳ විශ්වාස නොකරන සමාජයක ඉන්න මිනිසුන්ට ඒවා විශ්වාස කරවීම  ම මහත් පුන්‍ය කර්මයක් නෙව. ඒ පින සංවිධානය කළ මුණසිංහ පවුලේ ඇත්තන්ට වගේ ම අපේ ආදි ශිෂ්‍යන් වෙතත් අනුමෝදන් වේවා යැයි පතමින් ආදි ශිෂ්‍ය බණ පින්කම අහවර කරනවා.

පින්තාලිය සහ අමිල තියරිය ‌හෙවත් මහවාසල පනික්කි රාළලාගේ ‌බේගල් සාජ්ජය..

 ඇවරියානෝතුමා මඟුල් මඩුවේ දී ගත් නිල ඡායාරූපය...

ඕන් අපි සුපුරුදු පරිදි දළදා මාළිගාවට ගියේ විශේෂ ප්‍රවේශයෙන්. එදා සිතුල්පව්වේ නායක හාමුදුරුවන්ගේ දවල් දානය. ඉතිං එහේ කැපකරු දායක පිරිස් ගොඩක් ඇවිත් හිටියා. සාමාන්‍යයෙන් දවල් ගියොත් දානෙ කාගෙන්ද කියලා ඇවරිතුමා කලින් දැනගන්නවා. හැබැයි එදා සෙනඟ ටිකක් වැඩියෙන් සෙනඟක් මාලිගාවේ හිටියා. වෙනදාට නම් අපේ හාමුදුරුවො නිසා වැඩහිඳිනා මාළිගාවේ ඇතුළට ගොහින් ම වන්දනාමාන කරගෙන පල්ලේ මාලෙන් එළියට එනවා. නමුත් අද සෙනඟ වැඩි නිසාත් දරුවන් වන්දවනා නිසාත් වැඩි පිරිසක් එහි හිටියා.

බේගල් සාජ්ජය අතරතුර....

බලද්දි අපේ සිඟිති අක්කලත් එතැන. සුදු මැණිකේ වන්දවන්න ඇවිල්ලා. පල්ලේ මාලෙට බහින පඩිපෙළේ දී සිඟිති අක්කා, ලහිරු අයියා සහ පොඩි විකීත් මුණගැහෙනවා. “කෝ උඹේ අංගනාවො ටික වැඳලා කරලා ඉවර ද?” සිංගා අංගනාවො කීවේ වැඩිහිටි ගුරුවරියන්ට. ඇවරිතුමා පොඩි විකී වඩාගෙන නව බුදුමැදුර පැත්තට ගියා. එහිදී මාලනී ටීචර් වගේ සිඟිති අක්කාටත් උගන්නපු ගුරුවරු කතාබහ හේමත් කළා. එළියට ඇවිත් කස්ටියක් පහන් පත්තු කරන තැනට ගියා. තවත් අය මඟුල් මඩුව ළඟ නැවතිලා කතාවක්. බැලින්නම් බුදාරාවෝ සහ තිලිණියෝ වොෂ් රූම් ගිහින්. ආයෙ කීයට ද ඒ ද දන්නෑ ඉතිං.

කට්ටිය ආවාම අපි කෞතුකාගාරය ඉසස්රහා ලගේ ගහගෙන කයියක් දාගෙන හිටියා. මනුෂි තව පොඩ්ඩෙන් විසාල ගල්මුවා පින්තාලියකට යටවෙනවා. මේ පින්තාලියේ ලිඩ් එක අපිට අයින් කරන්න බෑනේ. බර වැඩියි. ඒ වුනාට පින්තාලි තියෙන්නේ පාරේ යන සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට වතුර බොන්න. ඒකෙන් තේරෙන්නෙ එක්දාස් අටසිය ගණන්වල මිනිස්සු හයිය හත්තියට හිටියා කියන එකයි. ෂා අයි.ටී ඩ්‍රිග්‍රියක් තිබ්බාට පුරාවිද්‍යා ටෝක් දෙන්නේ නේද නඟා? “හා පුළුවන් නම් මේක උස්සලා බලන්නකෝ පොඩි පහේ බරක් ද කියලා.” ඕවට කියන්නේ ආස්කින් ඇන්ඩ් ඊටින් කියලා. අනේ රාජසිංහ ඇත්තෝ මාව ගොඩදාලා දෙනවා හොඳයි. රාසිං දෙයියන්ගේ අනුහසින් ඇවරිතුමා පින්තාලි පිධානය එක මිටින් ගත්තා. ඔය අස්සේ අමිල අයියා ඇවිත් පින්තාලිය පිළිබඳ මිල කළ නොහැකි ඒ අමිල මතය ඉදිරිපත් කරන්න ගත්තා. “නෑ... නෑ... මේකට වතුර පුරවලා තියෙන්නේ ඔය මැද කෑල්ල වෙන ම අරන්. පේනවනේ කට්ටයක් තියෙනවා. එතනින් වෙන් කරනන් පුළුවන් මුළු පින්තාලිය ම.” අපි ආයෙත් එහෙම උස්සලා බලන්න ට්‍රයි එකක් දුන්නේ නෑ.” ලොල්.  

ඊළඟට රාජාව බලන තැනට යනවා. එතන ඉස්සරහා බැම්මේ වාඩි වෙන එක ඇවරිගේ පුරුද්දක්. එතැනට නාථ, විෂ්ණු, දේවාල හොඳන් පේනවා. ඇවරි තරුණ ගුරුවරුන්ට වැල් බෝධිය, සහ විෂ්ණු දේවාල බෝධිය ගැන කියලා දුන්නා ඈතින් පේන නිසා. වගේ ම රජ්ජුරුවො වැඩ හිටපු මහ වාසල ගැනත්. වෙන්ඩ දොස්තර රුසිරුට ඒ කතා ගොඩාක් හිතට අල්ලලා ප්‍රාකාර සීමාවෙන් එතෙර වෙලා විෂ්ණු දේවාලයට ගිහින් වැඳගෙන එන්න ගියේ අපේ උත්පලත් එක්ක. ගියපාර වගේ මාළිගාව ඇතුළේ මිසින් වෙලා ඇවරිතුමා එක්ක හැංඟිමුත්තො හැංඟියෝ කෙළින්න, වැඩිහිටි අත දරුවො කවුරුත් නොහිටි නිසා වන්දනාවෙන් පස්සේ අපි නතර වුනේ රෝයල් හෝටල් සමූහ ව්‍යාපාරයට අයත් පේරාදෙණිය තානායමේ. අපේ හාමුදුරුවන්ට දවල් දානය එහෙන් සූදානම් කරලා තිබුණා.

දැන් වසර කිහිපයක් තිස්සේ දන්නා හඳුනන එහි කළමනාකාරතුමා ඉතා ම කැමැත්තෙන් දානය පිළිගැන්වීම සිදුකළා. අපේ පිරිසටත් කෑම පාර්සල් ලබා දුන් නිසා අපි කෙළින් ම ගියේ කුරුණෑගලට. තවත් පැයක් විතර ඇතුළත අපි රිදී විහාරෙට ආවා. ඒ වෙද්දි රිදී විහාරෙ ලොකු ඉදිකිරීමක් සිද්ධ වෙනවා. අපි නායක හාමුදුරුවන්ව බැහැදැකලා දවල්ට කන්න තැනක් ඇහුවා ම විහාරෙ වෙන ම පැවති දහම් පාසල් ගොඩනැඟිල්ල ඒ වෙනුවෙන් සකස් කරලා දුන්නා. ඉක්මණින් පිරිසට ආසන පනවපු අපි හැමෝට ම දවල් කෑම සූදානම් කළා.

අපි කාලා අහවර වෙනවත් එක්ක ම අයිස්ක්‍රීම් සීයා කෙනෙක් ආවා. උත්තමාවියන්ට අයිස්ක්‍රීම් කෑමේ දොළක් උපන්න නිසා ඇවරිතුමා සාරිතට ගණන් කතාකරගන්න කිව්වා. අත හෝදන්න එළියට එන හැමෝට ම හිම කිරමක් දෙන්න සූදානම් වුනේ එහෙම. ඒ හිමකිරමේ විශේෂත්වය වුනේ වැනිලා, චොකලට්, ෆ්රුට් ඇන්ඩ් නට්, ස්ට්‍රෝබෙරි ජාති හතරින් ම ලබා දීම. ඇවරිතුමා බිල් ගෙවන්න ඇවිදින් කතා කළා ම ඒ සීයා අවුරුදු තිස් හතක් ම ආදර උණුසුම පාමින් සතුට බෙදන්නෙක්. ගම කුරුණෑගල හැබැයි අපේ ප්‍රාන්තය හොඳින් දන්නවා. බැලුව ම අපි කාලා තියෙන්නේ ඇඩ්වින්ස් අයිස්ක්‍රීම්! ආනේ කිරිබත්ගොඩ ස්කීම් එකේ. අපි නිතර එහෙන් බඩු ගන්නවා. බැලුවව ම ගැට්ටමෙ නෑයෝ පුතී.  

අපි එන්න කලින් සියල්ල අස්පස් කරලා අතුගාලා කඩදාසි ආපහු බස් එකට දාලා ඉඳුල් බල්ලන්ට කන්න දාලා අවසන් කළා ම රිදී විහාරය ඉදිරියේ පන්සලේ පිරිකර කඩේ ඇත්තො අපිට කතා කරලා ආධාරයක් කරන්න කිව්වා. විහාර සංවර්ධනයට ආධාර කළා ම එතුමා කතෝලිකලු. නෝන බුද්ධාගමේ. මේවා ශාසනකාර්ය දැන් මේම හදලා කරලා තියෙන නිසා නේ ඔබතමුන්නාන්සේලා ඇවිදින් ප්‍රයෝජන ගන්නේ. ඇත්ත කතාව. දැන් කස්ටිය නාන්න පොරේ. නාන්න නන් නාන්න නෝනා කියමින් හැමෝ ම ලොකු සීන් දෙනවා.

ඔය අතරේ අපේ හාමුදුරුවන් බලන්න යන්න කුරුණෑගල දී ෆුඩ් සිටියක අපි නතර කරනවා. මේන් අපේ හාමුදුවන්ගේ ප්‍රධාන දායකයෙක් බස්එකට නඟිනවා. බලද්දි ඒ අයියලා දුවලාගේ ගෙදර ඇවිත්. ඒ අක්කාත් මමයි අමිල අයියයි පාර පනිද්දි මුණගැහුණා. බලද්දි හාමුදුරුවන්ගේ දායකයො හැම තැනක ම.  

බඹරගල පන්සලේ නුවර යුගයේ චිත්‍ර...

මෙවන් කුමාරගේ විශේෂ සලාදය ‌හෙවත් එතනින් එහාට මනුස්සකම මහත්තයා...!

පහත ඉතා ‌කෙටි සලාදය මෙවන් කුමාර තැබූ සටහනක්. වටිනා නිසා සදාලයේ ඉඩක් ‌‌වෙන් කළා.

අද මං ක්ලාස් යනකොට මේ බ්‍රේල් වලින් උගත් මහත්මයව හම්බ උනා......මං ත්‍රීවිල් එකක යන නිසා එයාවත් යන්න ඕන තැනටම ඇරලවන්නම් කියලා මං කිව්වා....යනකොට ගොඩක් දේවල් කිව්වා ජීවිතය ගැන.....කොරෝනා ගැන(කාලෝචිත නිසා) හොදට ඉගෙන ගත්ත කෙනෙක්.......ඇන්ටි බයොටික් සෙන්සිටිව් ටෙස්ට් එක කරන හැටි ලස්සනට කිව්වා.......හොද මොළයක්......එදා තාක්ෂණයෙහි දුර්වලතාවය මත ද මන්දා ඉගෙන ගැනීම අතර මග නැවතිලා.....ගොඩාක් රස්සා කරලා......දැන් කඩවත ඇන්ඩෲ වොච් එකේ ටෙක්නීශියන් ක්‍ර්නෙක්....දෑස්ම අන්දයි.....කනේ මිම්මට ගොඩාක් ‌දේවල් කරන්නේ.....ගෙදර හොද එළ්වළු වගාවකුත් තියනවලු අපි ඔය වස විස කන්නෑනේ මහත්තයා කිව්වා.......තාම අම්මව බලාගන්නවා......නංගිට උගන්නලා කැම්පස් යනකම්ම......මං කඩේටම ඇරලලා ආවා යනකොට මෙච්චරයි කිව්වේ...."මහත්තයා බීපු කිරි වලට ණය නොවී දෙමව්පියන්ට සලකන්න.....රටට දෙයක් කරන්න.....බුදුන් වදින්න......පස්සේ මං ටුක් එකෙන් බැහල සල්ලී දෙන්න පර්ස් එක ගත්තා.....කිරිබත්ගොඩ ඉදල දැන් කඩවතටම ආවා....ගාන 250යි.....මනුස්සයා කිව්වා 100ක් දෙන්න මහත්තයා......කිරුබත්ගොඩ ඉදාලද් මහරට වෙනකම් ගාන සීයයි එතනින් එහාට මනුස්සකම මහත්තයා කියලා.....මන්ග් හිනාවකින් ආචාර කරලා 200ක් දීලා ආවා!!!!

ආදි ශිෂ්‍යය බණ පින්කම 1 - කැපි කැපී ‌ලේ ගලතත් ‌නොසිඳෙනා ‌ගෙළ

මයිනාතුමාගේ උපන්දිනේට පහුවදා අපි ආදි ශිෂ්‍ය බණ පින්කම හා සහභාගී වෙන්න පන්සල් ආවා. ආදි ශිෂ්‍යයන් විශාල ප්‍රමාණයක් අපේ ධර්ම විද්‍යාලය ආශ්‍රය නිශ්‍රය කරගෙන හිටියත් මේම හරි වැඩකට සෙට් කරගන්න පුළුවන් වෙන්නේ ගොඩක් අඩු ප්‍රමාණයක්. කොහොම නමුත් හැම මාසෙක ම පළමු සෙනසුරාදාවේ අපේ පන්සලේ විශේෂ ධර්ම දේශනා පින්කමක් සිද්ධ කෙරෙනවා. මේ පාර මුණසිංහ පවුලේ උදවිය සමඟ ආදි ශිෂ්‍ය පිරිස දායකත්වය අරගෙන තිබුණා.

මුණසිංහ පවුලේ වැඩිමල් ම පුතා සිසිර මුණසිංහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නීතීඥතුමාත් අපේ ආදි ශිෂ්‍යයෙක්. එතකොට ඒ ස්වාමි දියණිය අපේ මුදිතා අක්කා එහෙමත් මුතුහර ළමා සමාජ ආදි සාමාජිකාවක් නිසා ඇවරිතුමා දැනගෙන හිටියා. ඒ පවුලේ දරුවො තුන්දෙනාමත් පින්කමට සහභාගී වුනා.

ධර්ම දේශනාව සඳහා වැඩමවා වදාළේ කැලණිය වේවැල්දූව ඤාණවිමලාරාම විහාරවාසී ශාස්ත්‍රවේදී දළුගම සමිතඥාන ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ. උන්වහන්සේ බෞද්ධයා නාලිකාව ඇතුළු තවත් ස්ථානයක බණවර දෙකක් අවසාන කරලා වෙහෙස වෙලා තමා මෙහි වැඩම කර තිබුණෙ. නමුත් කර්මය සහ කර්ම විපාකය මාතෘකා කරගෙන වැදගත් ධර්ම දේශනයක් සිද්ධ කරන්න කටයුතු යෙදුණා.

පන්සිල් දීලා දේවාරාධනාවෙන් පස්සේ පටන් ගත්තේ ම කාටද එපා වෙලා නැත්තේ කියලා අහලා. උන්වහන්සේ පහදලා දුන්න විදියට මේ සියලු වේදිතයන්, විඳීම් අපිට ඉක්මණින් එපා වෙනවා. ඒවා හරසුන් බව වැටහෙන්න ගන්නවා.

කාලා රසමුසු භෝජන කරපෙම්

ගාලා සුවඳැති සඳුනුත් මනරම්   

ලාලා අබරණ නිසි ලෙස සැරසුම් 

පාලා ගිය වැනි බහුරෑ කෝලම්

ඉතිං එහෙම වුනා කියලා අපි ආසාව අතඅරිනව කියලා ද? අපි අවම වශයෙන් කෙස් ගහක්වත් අත්හරිනනේ නැති මිනිස්සු. දැන් ඔය ඇත්තන්ගේ එක කෙස් ගහක් හරි ඉදිලා ඇත්නම් කොච්චර අකම්පාල වෙන්නැද්ද. ඒක නිසා මේ කාම ලෝකයේ රසයි සුඛයි ආත්මයි කියලා බදා ගන්නා හැම දේම එපාවන සුළුයි.

හැබැයි එක දෙයක් එහෙම එපා වෙන්නේ නෑ. ඒ තමා ආර්ය වූ සම්බුද්ධ දේශනාව. බුදු බණ අහලා එපා වුන කෙනෙක් කියන්නකෝ බලන්න. දැන් රතන සූත්‍රය අපෝ කොල්ල කාලෙත් ඇහුවා. දැනුත් අහනවා. අනේ එපා වෙලා තියෙන්නේ කියලා කියන කෙනෙක් ඉන්නවා ද? නෑනේ. අන්න ඒකයි වෙනස. අනිත් කොයි දේත් එපා වුනාට ධර්මය එපා වෙන්නේ නෑ.

දැන් පින්වතුනි කර්ම කියලා අපි හිතන්නේ ගොඩක් වෙලාවට අපි කරන දේ නෙව. නමුත් අපි කියන දේත් ඉතා ම බලවත් කියපු හාමුදුරුවො කතාන්දරයකුත් කියලා දුන්නා.

ඔන්න එක පවුලක පුතෙක් තමුන්ගේ අම්මාට නොදකින් කියනවා. නොදකින් කියන්නේ දකින්න නොලැබියන් කියන එකනේ. එතකින් රැස් කරගත් අකුසල කර්මය ඊළඟ ආත්මේ විපාක දුන්න මේ විදියට. ඒ ආත්මෙ දී මේ පුතා වස්තු සම්භාර ඇති ධනවත් නාවුකයෙක් බවට පත්වෙනවා. ඉතිං මේ නැව්පති තෙමේ අලුතින් ම තැනවූ නැවේ පළමු චාරිකාව යන අතරේ මුහුද මැදදි නැව කාර්මික දෝෂයකට ලක්වෙනවා. ඒ කාලෙ රට්ටුන්ගේ කතා අනුව මිනිස්සු කතා වෙනවා මේ නැවේ කවුරුහරි පව්කාරයෙක් ඉන්නවා ඒක නිසා තමයි නැව ක්‍රියාත්මක නොවෙන්නේ කියලා.

ඉතිං මේ පව්කාරයාව හොයාගන්න කුසපත් ඇදීමක් සිදු කරනවා. ඕන් ඉතිං අර නැව්පතියා තමා පව්කාරයා හැටියට තේරෙන්නේ. හැමෝ ම හිතන්නේ ඒක වෙන්න බැරි වැඩක් කියලා. මොක ද නැව්පතියා තමා මේ නැවේ අයිතිකරු. පිරිස ආයෙත් කුසපත් ඇද්දා. නැවතත් පව්කාරයා ඔහු. නැවතත් කුසපත් ඇදීම සිදුකළා. එවරත් ඔහුමයි. අවස්ථා තුනේ දී ම නැව්පතියා පව්කාරයා වුන නිසා පිරිස තනි බෝට්ටුවකට ඔහු නංවා මුහුදේ පාකර හරින්නට තීරණය කළා.

තෙරක් නොපෙනෙන සාගරයේ පාවෙලා ගිය නැව්පතියා ගොඩබිමතට සේන්දු වුනා. එහි දී ඔහු දැක්කා මුහුද දිහා බලාගෙන මල් මලයක් දමා ගෙන වෙරළේ ඉන්න තරුණයෙක්. ගිහින් ඔශුගෙන් මල් මාලය ඉල්ලුවා. “අනේ ඔය මග් මාලය දෙන්නකෝ..” පළමු ඉල්ලීමේදී ම ඒ තරුණයා මල් මාලය දැම්මා. ඔහු සතුටු වුනා තමන්ගේ කර්මය ගෙවී අවසන් වීම ගැන. නැව්පතියාට මල් මාලයක් වගේ පෙනුනේ උරචක්‍රමාලාව. එය කැරකෙන වාරයක් පාසා ඔහුගේ ගෙළ කැපි කැපී පසාරු වෙනවා. ලේ ගළනවා. නමුත් හිස කඳින් වෙන්වෙන්නේ නෑ. තමුන්ගේ අම්මාට නෙදකින් කී නිසා කිසිවෙක් නොමැති පාළු දූපතක තමුන්ගේ කර්මය ගෙවමින් තවත් කෙනෙක් එහි එනතුරු බලා සිටින බවයි හාමුදුරුවො දේශනා කළේ.  

සළුවඩනා කුමාරිය ප්‍රමාද වීමෙන් ‌‌පෙරේත තටුව මඟ හැරීම...!

මට එච්චර වයසක් නෑ අලේ....!

අපේ මයිනාතුමන්ගේ උපන්දිනය මාර්තු මාසෙ මුලදි පැවැත්වුනා නේ. මයිනාතුමා මේ සලාදෙ දීර්ඝ කාලීන ගමන් සගයෙක්. ඇත්තට ම කොයි කාලෙදි මයිනාතුමා සහ ඇවරිතුමා යාළුවෝ වුනා ද කියලා කිව්වොත් අපි හය වසරේ ඉගෙන ගත්තු එකදාස් නවසිය අනූ හය අවුරුද්දට විතර ඒ යාළුකම පරණයි. ඒ කියන්නේ අවුරුදු විස්සකට එහා අපි යාළුවෝ.

පහේ පන්තියේ දී මහේෂ වෙන පන්තියක හිටියේ. ඒ පන්තියේ පන්ති නායකයා. ඒ පන්තියේ පන්ති නායිකාව වුන අනුරාධා කියලා සුදු ලස්සන කෙල්ලෙක් දවසක් මං පන්තියට යද්දි හුණු කොට්ටෙන් ගහන්න මහේෂව එළවනවා. ඒ සිද්ධිය තමා මුලින් ම මතක. පස්සේ අන්තර් ධර්ම විද්‍යාලයීය සිසු නිපුණතා ඇගයීම්වලදී ධර්ම විද්‍යාලය නියෝජනය කරමින් කථික තරග අංශයේ ප්‍රවීණයෙක් වන ඔහු නව වන ශ්‍රේණියේ දී සමස්ත ලංකාවෙන් ම කථික ප්‍රථම ස්ථානය අප ධර්ම විද්‍යාලයට දිනා දීමට තරම් භාග්‍යවන්තයෙක් වෙනවා. ඒ වෙද්දිත් කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ විවාද කණ්ඩායමේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් වුන මයිනාතුමා ඇවරිතුමා එක්ක බොහෝ කිට්ටුවෙන් කටයුතු කරන්න වුනේ 2005 වර්ෂයේ ඉඳන්. ධර්ම විද්‍යාලයේ පළමු ශිෂ්‍ය නායක මුළුවේ ආරම්භක ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායක වූ මයිනාතුමා එතැන් පටන් බොහෝ නිල උත්සවවලදී නිවේදන කටයුතු සිදු කරමින් සහ උලෙළ මෙහෙයවමින් අපි වෙනුවෙන් නිරන්තරයෙන් සහයෝගය ලබා දෙනවා.

අයිසින්වලින් තිලක තිව්ව ම ලස්සන ‌‌වෙනවලු...

මෙදාපාර මයිනාතුමාගේ උපන්දිනයට රෑ දොළහට ම සුබපතන්න ඇවරිතුමා කල්පනා කරගෙන හිටියත් එකොළහයි හතළිහට විතර ඇවරි සයන තේවාවට යනවා. පහුවදා හයට විතර ඇහැරිලා මැසේජ් කරලා අටට විතර ආයෙත් කෝල් කරලා ම විෂ් කරනවා. කෝමත් උපන්දිනේ දවසට එතුමාට ස්තූතියි කියලා නිනව්වක් නෑ. ඒ තරමට ජනතාව ඇමතිතුමාට කෝල් කරනවා. සතියේ දවසකට යෙදුණු ඒ උපන්දින සාදය සමරන්න යන්න අපි කිහිපදෙනෙක් හදිසියේ ම එකතු වෙනවා.

ඒ අතරේ ඇවරි කාර්යාලෙ ඉද්දි අපේ පැරණි ශිෂ්‍ය නායිකාවක වන කෞෂිකා කතා කරනවා. එතුමිය දැන් ස්වාධීන රූපවාහිනියේ ප්‍රවෘත්ති නිවේදිකාවක්. “අයියේ මේහ්, අද හවස ගම වටේ හෙට පින්කම ගැන නිවේදනය කරන වැඩේ මහේෂ අයියා කරන්නම් කිව්ව. ඒත් අද එයාගේ උපන්දිනේ නිසා අපිට වෙන කෙනෙක් දාන්න බැරි ද?” ඇයි වදේ උපන්දිනේ නිසා මෑන්ස් වචන කියවෙන්නෑ කියලා කිව්ව ද? මොන පුහුල් දෝසියක් ද කව් මේ? “නෑ නෑ වදේ ඒයා කරයි ද?” කෝල් කරලා අහලා බලන්න නොකරන එකක් නෑ. එතකොට ඔයාලාට යන්න තියෙන බණ පින්කම. ඒකත් කෙරෙයි. මහේෂ අයියා වැඩේ බාර ගත්ත නම් කරලා දෙයි.

වෙලාවට ‌‌කේක් කපපු අය ‌මේ ‌කොනට...!

හරියට ම එදා අපේ ලක්ෂිතාවන්ගේ පියාණන්ගේ හත් දොහේ මතක බණත් වැටිලා තිබුණා. ඒකටත් යන්නත් එක්ක ඇවරිතුමා ටිකක් කලින් ම ලක ලැහැත්ති වෙලා මෙවන් කුමාර හම්බ වෙන්න ගියේ මයිනා ෂීනන්ගේ උපන්දින පාර්ටියට යන්න. එතකොට මෙවන් ශාන්ත ඇඳගෙනවත් නෑ. ඇවරි ගියේ අපේ දුමින්ද අයියලගේ ගෙදර. දුමින්ද අයියා ගෙදර හැදුණු කෙසෙල් කැනක් පන්සලට ගිහින් දෙන්න ගිහිල්ලා. ඒ වගේ දායක මහත්තුරු තාමත් ඉන්න එක ගැන ඇවරි පුදුමත් හිතුනා. පස්සේ දුමින්ද අයියත් ඇවිත් කයියක් දාගෙන ඉඳලා එයාලා බණ ගෙදර යන්න පිටත් වුනා. අපි බූලෝත් ආවාම මයිනාගේ ගෙදර යන්න පිටත් වුනා.

ගේට්ටුත් ඇරගෙන අපි තුන්දෙනා ගිහින් දොරට තට්ටු කළත් කවුරුත් ආවේ නෑ. අන්තිමේ දී මහා කළුසිංහලයා වගේ මයිනාතුමා ම දොර ඇරියා. පාර්ටියට අපේ පිස්සු වහන්තරාව තිලිණි එන බව කිව්වත් බුදාරා ගෙදරට ම එද්දිත් උත්තමාවිය සළුවඩනවා. අපිට ඉතිං බලන් ඉන්න බෑනේ කියලා අපි කේක් පොජ්ජ මන්දු කළා. ඒ වගේ ම මහේෂගේ අම්මා හදපු ගොඩාක් කෑම ජාති එක එක ඉවර කළා. “අයියේ කේක් හම්බවෙයි නේද කියලා තිලිණි එදා උදේ මයිනගෙන් අහලා තිබුණා. අනේ ඔව් බං බොට කන්න දෙන එක ජාති ජාතිත් විපාක දෙන මහා පින්කමක් නෙව. ඒ නිසා හවසට පොඩි පාර්ටියක් දෙනවා කියලා මයිනා දන්වලා තිබුණා. ඕන් ඔහොම තමා වැඩේ වුනේ.

මහේෂි අක්කාත් අපිට සෑහෙන්න උදව් කළේ මයිනාගේ මූණේ ගාන්න වෙන ම අයිසින් කේක් ගෙනැත් දෙමින්. අයිසින් තලියක් නාපු මයිනාතුමා නිල ඡායාරූපවලට පෙනී හිටියේ මේ විදියට...

ඔය අතරේ අපි හැපී බර්ත් ඩේ ගීතය ගයලා, පීත්ත පටියත් කපලා කේක් කද්දි ප්‍රධාන ආරාධිත අමුත්තිය ආවා. හලේ මට තැන වැරදිලා වෙන කොහේ ද ගියානේ..!! කේක් කැපුවා ද? තිලිණි ආපු ගමන් කාපි යකා වගේ කන්න ම සෙට් වුනා. ඔය අතරේ මයිනගේ ෆෝන් එකට කෝල් බර ගාණක්. අපේ ලොකු හර්ෂ නිවේදනය දෙන්න යන්න කතා කරනවා. උපන්දින සාදයේ වැඩ නිල වශයෙන් හමාර කරපු අපි දෙන්නා, තිලිණි, බූලෝමතේ සහ මෙවන් ශාන්තට ඉතිරි කෑම ටික පිඟන් ඉතුරු කරලා වළඳන හැටියට නියම කරලා නිවේදන කටයුතු සඳහා පිටත් වුනා.

ඒක නම් අවුරුදු දහ පහළොවක අතීතයට යාමක්. මොක ද අපි දෙන්නා අන්තිමට ලැජ්ජ ටැක්සියක පීකර දෙකක් බැඳගෙන ඈම්ප් එකක් ගහගෙන ගමවටේ ප්‍රචාරය කළේ අවුරුදු බර ගාණකට කලින්. එතකොට නිතර ගැලවෙන හෝන් වයර් අමුණමින්, බැටරියෙන් කරන්ට් වද්දගෙන, හොලෝ වොයිස් එක මඟ අරවන්න ඈම්ප් එක පරක් කරලා, හයියෝ කාපු කටු. ඒකටත් හරියන්න මෙදා පාර අබේ අයියාගේ අලුත් වීල් එකේ, හුරුබුහුටි ඈම්ප් එකක් එක්ක සෑහෙන්න මට්ටමක පැහැදිලි සන්නිවේදනයක් සිදු කිරීමේ අවස්ථාව ලැබී තිබුණා.

දෙන්න ‌දෙපැත්තේ ශාන්ත මැද්දේ...!

කොහොමින් කොහොම හරි වැඩේ හමාර වෙද්දි රෑ එකොළහටත් කිට්ටුයි. දැන් මොන බණ ද බන්. ගෙදර යමන් කියාගෙන අපි ගෙදර ආවේ ඒ වෙලාවේ කන්න හිතාගෙන හෝ බණ ගෙදර යාම අනුචිත වූ නිසා. ඕන් තිලිණි වගේ හිටියා නම් පැනලා යන්නේ හැබැයි.

ඉතිං මේ ජරමර අස්සේ ජයග්‍රාහී දෙතිස් වන උපන්දිනය සමරන මයිනාතුමාගේ සිතන පතනා සියලු යහපත් ප්‍රාර්ථනාවන් ඉෂ්ට සිද්ධ වන කරන කියන රැකී රක්ෂා කටයුතු දියුණු පමුණුවන නිදුක් නිරෝගී චිර ජීවනය සැලසෙන වාසනාවන්ත උපන්දිනයක් වේවා යැයි ආසිරි පතමින් මයිනාතුමාගේ හැපී බර්ත් ඩේ සලාදය නිමා කරනවා.

පලි# මයිනාතුමා ගෙදර යද්දි අර පරිස්සමට පිඟන් හිස් කරපු කට්ටිය පෝසිලේන් පිඟානකට පාංශකූලයක් දීලා තිබුණාලු. කොහොම ගං කාරයොද මේ ශාන්ත?   

පොෂ් අඟනුන් හා ලබු කිරිබත් කෑම හෙවත් ගුරු චාරිකා පළමු ‌‌වෙඩිල්ල...

නෙල්ලිගල සැට් එක...

මෙවරත් ධර්ම විද්‍යාල ගුරු චාරිකාව ඇවරි සංවිධානය කළේ සුපුරුදු පරිදි ප්‍රශ්න පත්තර හැට හුටාමාරක් අස්සේ. යනවයි යනවායි කියලා බර තොගයක් හිටියත් අන්තිමේ දී වැඩේ වෙද්දි යැවෙන්නේ වැඩිහිටි ම ගුරුවරු කිහිපදෙනා, ඇවරිතුමා, අපේ පොඩි හාමුදුරුවො ඇතුළු දන්නා කියන සුපුරුදු ගුරු මණ්ඩලයක් ම තමා. ඉතිං ඒ සෙනසුරාදා ගිය චාරිකාවේ සිකුරාදා සවස වෙනකනුත් බස්දාලා වැඩේ ඕකේ වෙලා නෑ.

යන එන තැන් ගැන ඇහුවාම, බෙහෝ දෙනා නෙල්ලිගල යමුය කී නිසා නෙල්ලිගලත් මාළිගාවත් බලන්න යන්න කතිකා කරගත්තා. ඒ අතරේ පරණ කාලේ නෑදෑ ගමනක් යන්නත් අපි නියම කරගෙන තිබුණා. ඒ අපේ කාලෙ බුද්ධ පුත්‍රයෙක් බලන්න යන්න. ගොඩාක් ආදරයක් කොළඹින් අරන්. මේ සියලු කටයුතු චමරි අක්කා මැදිහත් වීමෙන් කළ නිසා ඉතා ම පහසු වුනා.

හැමදාම වගේ මේ චාරිකාව ඇවරිතුමා වැඩිහිටි ගුරුවරුන්ගෙන් බැණුම් අහලා තමා පටන් ගන්නේ. ඒ ප්‍රමාද දෝෂය වෙනුවෙන්. හැබැයි මේ පාර නම් කස්ටිය හතර හතරාමාර වෙද්දි ආවා. අපි මුලින් ම යන්න යොදාගත්තු නෙල්ලිගල අව්ව සැර වෙද්දි ගල රත්වෙන නිසා පාන්දරින් යන තරමට හොඳා. කොහොම හරි පහවිතර වෙද්දි නඩේ පිටත් වුනා. අපේ බස් රියැදුරු සහ සහයක තරුණ පහේ ඩබලක්. වංගු හේම කන්ටේනර්වල කෙලින් කළා කණේ වැලි ගෑවෙන තරමට. කොටින් ම පාන්දර වෙලත් සින්දු කියපු අපේ සින්දු විනාඩි ගාණකට තවත්තන තරමින් අයියා වගකීමෙන් එලෙව්වා. අපි පිළිමතලාව හරහා නෙල්ලිගලට එද්දි අටහමාර විතර වෙලා. සුවදායක පරිසරේ අප්පා. වැලි මළුවේ අපි හාත්පස නරඹමින් වඳින්න ලක ලැහැස්ති වෙද්දි එහේ හාමුදුනමක් අපේ පොඩි හාමුදුරුවන්ට හීල් දානෙට ආරාධනා කරලා වැඩමවන් යන්න වැඩියා.

පඩිපෙළේ දායක පිරිස...

සාමාන්‍යයෙන් අපේ වැඩිහිටි ගුරුභවතුන් පොඩි හාමුදුරුවන්ට හීල ලැහැස්ති කරගෙන එනවා. හැබැයි ඒවා බස් එකේ. අපේ රියැදුරු මහත්තයාත් මළුවේ නිසා යතුරු අපිට ම දුන්නා, යද්දි දෙන්න කියලා. එහේ දාන ශාලාව ඇවරිට මතක් කළේ සිරීපාදේ මළුවේ ස්වාමීන් වහන්සේගේ දාන ශාලාව. ඉතා ම පිරිසිදු හුරුබුහිටි තැනක්. වැඩ කළේ තරුණ ඇබිත්ත මහතුන්. අපේ හාමුදුරුවන්ට ඔවුනුත් දානය පිළිගැන්වීම සිදු කළා. වළඳලා හාමුදුරුවො අපිට එකතු වෙද්දිත් අපේ අය වඳිනවා. එහි විශාල ධර්ම ශාලාව, හාත්පස දර්ශනය දැකබලා ගනිමින් හිතේ හැටියට නිදහසේ අව්වෙන් බාධා නොවී වැඳගත්තු අපි ආපහු නුවර බලා ගියේ තලාතුඔය පැත්තෙන්.

පුරුක් ‌දෙකක් එකට හමුව...

උදේ කෑම ගන්නොරුවේ හෙල බොජුන් එකෙන් ගන්න හිටියත් අලුත්වැඩියා කටයුත්තකට එය වහලා තිබුණා. ආයෙත් හෙළ බොජුන් එකක් ගූගල් අක්කා පෙන්නුවේ කිංග්ස්වුඩ් විද්‍යාලය කිට්ටුව කේ.එෆ් සී එක ඉස්සරහා. අපි දෙපාරක් නොහිතා එහි රථ ගාලට බස් එක දැම්මා. පිටින් ගේන කෑම එහි ගන්න පුළුවන් වුනත් එකපාර අපි විස්සක් විතර බැහැලා අපේ මුල් ලිහද්දි එහි දැනටත් කෑම ගන්න අයට අවහිර වෙන්න පුළුවන්. මේකනිසා අමිල අයියා මුලින් ම නිසි අවසරය අරන් ආවා. ඊළඟට අපේ කෑම දිග ඇරෙන කම් සෙනඟ අඩුවෙනකම් අපි ඇපටයිසර් මිලදී ගන්න ඕනෑ. අමිල අයියාත් ඇවරිත් කොළ කැඳ කෝප්ප හතරක් ඇණවුම් කරලා වටේ ම යැව්වා. ඊළඟ මේන් කෝස් එනකම් ක්ෂණික ආහාර. ඔය වණ්ඩු, පැණි කිරිබත්, රෝල්ස්, කට්ලට්, වඩේ වගේ එසැණ හැපෙන ඒවා.

මේ පෙරහැර යද්දි අර කෑම විකුණන ඇන්ටිලා ටික ඇවරිතුමාට ලැයින් වෙලා. අපි දාහක විතර කෑමත් අරගෙන ඒ වෙද්දි. දැන් අපේ වැඩිහිටි ගුරුභවතුන් තමන් ගෙනාපු කෑම දිගහරිනවා. අපේ සුජාතා අක්කා ලොකු කවුපි පළඟානක් හදන් ඇවිත්. මාලනී ටීචර් ඉඳි ආප්ප, තව කවුද ටෝස්ට්, බුදාරාගේ පරෙිප්පුව වගේ ම පොල්සම්බෝල, කිරිබත් සහ සැන්විච් පාන් ගොඩාක් තිබුණා. ඇයි පොෂ් විදියට නූඩ්ල්ස් හදලා ලන්ච් බොක්ස් එකේ දාන් ආව කොළඹ නඟා මනුෂි හේම අමතක කරන්න බෑ ඕන්. ඇවරිතුමා හිටි හැමෝ ම අතරේ කෑම බෙදාහැරීම කළා. මදිපාඩු වගේ ම හොදි සහ සම්බෝල, අපේ රියැදුරු සහ සහයක කෑවේ තෝසේ. පස්සේ ඔවුන්ට කව්පි බෙදුවා. සාමාන්‍ය පාරිභෝගිකයන්ගෙන් වුනත් අපි කවුපි කනවාද කියලා අහලා පිඟන්වලට හැන්දක් විතර බෙදුවා. මොකද වැඩි වෙලා තියාන්න බෑනේ. පොල් එක්ක.

කොච්චර කෑවා ද කියනවා නම් බඩවල්වලට අඳුනගන්න බැරි වෙන තරමේ කෑම අටෝරාසියක් අපි කෑවා. ඇවරිතුමා ප්ලේන්ටි කිරි තේ ඕඩර් කළේ කෑමෙන් පස්සේ. යද්දිත් අපි මේස අස්කරලා, පිහදාලා කෑම ඇන්ටිලාට පින් දීලා ඒ අය එක්ක සෙල්ෆි ගහලා ෆුල් විනෝදයක් දීලා ආවේ. ආයෙත් බය නැතුව එහි යන්න පුළුවන් හැටියට. කෝමත් ට්‍රිපක් යද්දි කඩවල් ආක්‍රමණය කියන්නේ අපිට අමුතු දෙයක් නෙමෙයි. ගියපාරත් කෑම කඩයක් උදේ ම විවෘත කරවලා කෑම කෑවා මතකයි.

උදේ කෑමෙන් පස්සේ අපේ මහේෂ මැතිතුමා නුවර තිබූ කථික තරගයක් විනිශ්චය සඳහා කිංග්ස්වුඩ් විද්‍යාලය වෙත යාමට අපෙන් වෙන්වුනා. එතුමා එහි රාත්‍රිය ගත කොට පහුවදා එන බව කී නිසා අපිට නැවතත් චාරිකාව හා මයිනාතුමාව සම්බන්ධ කරගත නොහැකි නිසා එතුමාට අපි නුවරින් සමු දුන්නා.

කුජීත සංගමය...

තවත් වනස්පතියක නික්ම යාම...

කොළ හැලෙන අඩු මාසයේ වුන තවත් දුක්ඛ දායක සිද්ධියක් වුනේ අපේ ලක්ෂිතාවන්ගේ දයාබර පියාණන්ගේ හදිසි වියෝව. මාකොළ ලක්සිරි ලී මඩුව පවත්වාගෙන ගිය ලක්සිරි අංකල් දින දාහතරක් වගේ කාලයක් ඇතුළත රෝගී වෙලා රෝහල්ගතව ප්‍රතිකාර ගත්තා. අවසානයේ දී හදිසියේ ම අභාවප්‍රාප්ත වුන එතුමාගේ අවමංගල්‍ය වෙනුවෙන් දවස් කිහිපයක් ම ඇවරිතුමා, මයිනාතුමා සහ අපේ ගිහාන් ෂීනන් සමඟ සහභාගී වුනා.

ඒ ගිය එක් දවසක ලක්ෂිතාවන්ගේ ස්වාමි පුත්‍ර තෙමේ වන දොස්තර සුමේධ තාපසතුමා හේම මුණගැහිලා කතා කරන්න ලැබීමත් විශේෂ අවස්ථාවක් වුනා. ඒ දෙපළ බිබිලේ ඉඳන් ම ඇවිත් තිබුණා. හැමදාමත් සුමේධ අපිට බිබිලේ එන්න කිව්වත් වැඩ රාජකාරි එක්ක ඒ ඉල්ලීම අමතක වෙනවා. එක පාරක් ඇවරිතුමා එහි යන්න සූජානම් වෙද්දී පොඩි කෙලී ඉපදිලා තිබුණා. 2020 දී නම් සුමේධ දොස්තර මහත්තයාගේ දුෂ්කර ක්‍රියා කාල පරිච්ඡේදය අවසාන වෙන්න නියමිතයි. ඒ අනුව බස්නාහිර පළාතේ රෝහලක් වෙත ඔහු මාරු කෙරෙනු ඇති.

දීර්ඝ කාලීනව කොළඹින් පිට ජීවත්වුන ඒ අය කොළඹ ඇති වාහන තදබදය ගැන ඉතා ම අපුලෙන් කතා කළා. විශේෂයෙන් ම කිරිබත්ගොඩ ගැන. දැන් නම් කිරිබත්ගොඩ කොහොම හැප්පුනත් තිලකවර්ධන ඇතුළට යන සීන් එකක් තියෙන්නේ කියලා සුමේධ විහිලුත් කළා. ඇවරිට මතක් වුනේ චමිත අයියා සහ දීප්චන්දි අක්කා ඒ දවස්වල බෙලිහුල්ඔය ඉඳන් සති අන්තයේ කොළඹ ඇවිල්ලා කියපු දේවල්. කොළඹ දූවිල්ලක්වත් වැදෙන්න ඒ අය කැමති වුනේ නෑ, වැද්දො වගේ වනේට ම වෙලා ඉඳලා.

අපේ විද්වත් සභාව ලංකාවේ වත්මත් සෞඛ්‍ය සේවය ගැනත් රසබර කතා විශාල ප්‍රමාණයක් කතා වුනා. ඒ අතර වෛද්‍ය අනුරුද්ධ පාදෙණියගේ දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රය, විශේෂ ප්‍රතිකාර ඒකක (ETU) සඳහා වෛද්‍ය පහසුකම් සහ බෙහෙත් ලබා ගැනීමේ දී සිදුවන කොමිස් පිල්ලිය, පළාත් සභා රෝහල් සහ පරිපාලන අක්‍රමිකතා, සම සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්නය වගේ ම බදුල්ලෙන් ඉල්ලන අපේ ඕෂධී අක්කා ගැනත් සාකච්ඡාවට ගැනුනා. ඒ රසබර කතා අතරේ අපේ ගිහානයාගේ දීර්ඝ කාලීන තනිකඩ වෘතය සහ අන්තිමට ම දාලා ගියපු පෙම්වතිය ගැනත් කතා වුනා. ඒවා ඉතිං හෝදන්න ගත්තා ම ඉවර වෙන්නැති චීත්ත වගේ. ඇදෙනවා, ඇදෙනවා, ඇදෙනවා කෙළවරක් නෑ.

ඔය අතරේ බිබිලේ රෝහල් කාර්ය මණ්ඩලය මළගෙදර ඇවිත් හිටි නිසාත් ඔවුන් පිටත්වෙන්න සූජානම් වුන නිසාත් අපේ මයිනා වාහනේ ඉවත් කරගන්න ගියා. ඕන් ඉතිං සුදම් සභාව විසිරෙන්න කිටටුව අපිට සෙට් වුනේ ලක්ෂිතාවන්ගේ පොඩි නඟා. ජපුරේ ගිණුම්කරණ අවසන් වසරේ සිසුවියක වුන ඕතොමෝ ඔඩිට් ෆර්ම් එකෙන් ගේම ඉල්ලපු කතා එහෙමත් කරළියට ආව. “එහෙම බෑනේ අයියා, මං දමලා ගහලා එන්න ආව. මෙහෙන් තත්තා අසනීප වුන කාලෙදී මං කිව්වා හතට පටන්ගෙන හතරට යන්නම් කියලා. ඒත් බෑ කියලා හාෆ් ඩේ කපන්න ගත්තා. පස්සේ මං එන්න ආව.” කෝමත් ඒ මැතිණිය දැන් සීයකට වුනත් නෙළන සයිස් එකේ ගේමෙන් ම ඉන්න සැඳැහැති උපාසිකා මාතවක්. එයා තමයි අර පොඩි කාලේ සාරි ඇඳන් ලී මෝල ගාවට ඇවිත් බස්වලට අත දාලා කඩුවෙල බස් නවත්තලා ආ යන්න යන්න කියලා සෙල්ලම් කළේ. ඒ දවස්වල ඉඳන් ම ඒ කෙලීට තිබුණු විසේ ගැන හිතා ගන්න පුළුවන්නේ?

කොහොමින් කොහොම හරි අපි එදා මහ රෑ වෙනකම් ම ඉඳලා ආව. මිනිය උස්සන දවසේ නම් ඇවරිතුමාට යන්න පුළුවන්කමක් නොවුනේ මාර්කට් මීටින් එකක් තිබුණ නිසා. එදා ඇවරිතුමා සියලු ම යාළුවන්ට දඩ පොල්ලක් තිබ්බා. ගෙදර එද්දි හැමෝම බැනලා මෙසේඡ් දාලා තිබුණා. ඒ සියලු දෙනාව බැලන්ස් කරන්න සිකුරාදා බණ ගෙදර යාමේ දැඩි අවශ්‍යතාවය තිබුණා වුනත් අපි යොදාගත් වෙනත් කටයුත්තක් නිසා ඒ ගමනත් මඟ හැරෙන්නේ ඉතා ම අවාසානාවන්ත විදියට. ඒ සලාදයෙන් හමුවෙමු.

දෙමාපිය රැස්වීම හෙවත් 2020ට වැඩ ඇල්ලීම...

පහුගිය දවස්වල ඇවරිතුමාට වුන දැකපු කරපු කියපු දේවල් බ්ලොගේ ලියන්න බැරි වුන නිසා සාංකාවෙන් හිටිය දෝ මන්දා. මොක ද ඒ තරම් ම හැපනින් සහ ඔකරින්ස් ටිකක් අපි වටේ සිද්ධ වෙලා තිබුණා. මේ ඔක්කොම පටාන් ගත්තේ දෙමාපිය රැස්වීමත් එක්ක. දෙමාපිය රැස්වීම කියන්නේ වසරක නිල උත්සවයක්. අපේ ධර්ම විද්‍යාලයේ ලොකු ම හයිය තමා මේ දෙමාපිය සම්පත වසර පුරා ම තියෙන නිල උත්සව සංවිධානයේ දී ඒ ඇත්තො ලබා දෙන දායකත්වය ඉතා විශාලයි.

මේ දෙමාපිය රැස්වීම පැවැත්වෙන්නේ සාමාන්‍යයෙන් වර්ෂයේ නිල උත්සව සංවිධානය කරගන්න වසර සැලසුම එළිදැක්වීමට සහ ඒ වෙනුවෙන් ඇතුළත් විය යුතු නිල යෝජනා මොනවා ද යන්න විස්තර කරන්න. මෙවර දෙමාපිය රැස්වීමට මල්ටි මීඩියා මගින් කුඩා ඉදිරිපත් කිරීමක් කළ යුතු බවට යෝජනා කළ ඇවරිතුමා පහුගිය වසරවල කරන ලද බොහෝ ව්‍යාපෘති වල ඡායාරූප ඉදිරිපත් කරමින් ඒ පිළිබඳ තමන්ගේ කතාවේ දී පැහැදිලි කිරීමක් කළා.

එහිදී ධර්ම විද්‍යාලය තුළ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය පන්ති ආරම්භය පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීම ප්‍රධාන යෝජනාවක්. ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් අධ්‍යාපනය ලබන ජාත්‍යන්තර පාසල් දරුවන් වෙනුවෙන් මේ සද්කාර්ය අප විසින් සිදු කළ යුතුව තිබෙනවා. මොක ද බහුතරයක් ඇවරිතුමාගේ සමකාලීන මිත්‍රයන්ගේ දරුවන් පවා දැන් අධ්‍යාපනය ලබන්නේ ජාත්‍යන්තර පාසල් වලින්. දෙමාපියන් ගමේ පන්සල ආශ්‍රය නිශ්‍රය කරගෙන සැඳැහැති දායකයන් ලෙස දාන මාන පින්කම් ආදියට සහභාගී වුනාට මේ මාධ්‍ය වෙනස නිසා ඒ අක් මුල් සිඳෙන තැනකට ඇවිත් තියෙනවා. එතකොට  එතනින් දුරස් වෙන ගමේ පන්සලත් එක්ක තියෙන නෑකම තුන්වෙනි පරම්පරාව මඟහරින්නේ නිරායාසයෙන්.

අපිට ඒ දායකයන්ගේ දරුවොත් දරුවො නිසාත්, අපෙන් දුරස් වෙන්නේ අපේ ම හතර පේරුවේ කුළුපග දායකයො නිසාත් විශේෂ කැපකිරීමක් දරලා අවම වශයෙන් එක් පන්තියක් හෝ 2020 ආරම්භ කිරීම සඳහා වැඩපිළිවෙලක් සකස් කළ යුතු බවට ඇවැරිතුමා පෙරදැක්මක් මේ දෙමාපිය රැස්වීමෙදී ඉදිරිපත් කරනවා. විශේෂයෙන් ම එහිදී අපේ මිනෝලියානෝගේ දූ සිඟිත්ත නිසා වැඩේ කඩිනම් කළ යුතුව තියෙනවා. දූ එවන්නේ පන්තියක් දානවනම් විතරයි කියලා සද්ද දාපු මිනෝලි දුව එන කාලෙට ඉංග්‍රීසි පන්තියක් පටන් ගන්නත් කැමැත්ත පළ කරනවා හැබැයි මේ 2022 දී. කෝමත් වේගයෙන් දුවන අශ්වයා තරගය දිනන නිසාත් ඇවරිතුමා උපාය මාර්ගික වශයෙන් ඉදිරිය ගැන හිතලා වැඩ කරන නිසාත් තාමත් පෙර පාසල් යන දුවා දරුවන් වෙනුවෙන් අපි දැන්ම ආයෝජනයන් සිදු කළ යුතුය කියන තැන ඉඳන් මේ යෝජනාව ඉදිරිපත් කළා.

ඊට අමතරව ධර්ම විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍ය සමිති ශක්තිමත් කිරීම ගැනත් යෝජනාවක් සම්මත කළා. ඇත්තට ම ඇවරිතුමා සභාවේ කතා කරද්දි, අපිට ඉහළ ශ්‍රේණිවල හිටි පහළ අපේ පැරණි ධර්ම ශාලාවේ උළු ගැළවෙන්න වගේ කතා කරපු මහා දැවැත්ත කථික පෞරුෂයන් දෙමාපියන් වෙලා රැස්වීමේ වාඩිවෙලා හිටියා. කොටින්ම කිව්වොත් ලංකාවේ විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු වුන ආර්. ප්‍රේමදාස මහත්තයාත් අපේ ධර්ම විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙක්. එතුමාගේ එවකට පන්තිභාර සුදෝසුදු කාව්‍ය පන්තියේ කර්තෘ කේයස් හෙවත් සාගර පලන්සූරිය මහත්තයා ශිෂ්‍ය සමිතියක දී කතාවක් භාර දුන්නාම ප්‍රේමදාස ශිෂ්‍යයා ඩෙස්කුවක් යට හැංගිලා ඉඳලා තියෙනවා. නමුත් ඊළඟ සමිති වාරයේදී ඉතාමත් චතුර ලෙස හරවත් කතාවක් ඉදිරිපත් කරලා තිබුණා. අන්තිමේදී නතර වුනේ ජනාධිපතිවරයෙන් වෙලා. එහි හිටි දෙමාපියන්ගෙන් ඇවරිතුමා ප්‍රශ්න කළේ අවසන වශයෙන් දරුවන්ගේ ශිෂ්‍ය සමිතිය සඳහා වන ඉදිරිපත් කිරීමක ගෙදරදී කෙරෙන පෙර පුහුණුවක් දෙමාපියන් විසින් නිරීක්ෂණය කළේ කවදාද කියලයි. එහි සිටි බොහෝ දෙනා මේ ශිෂ්‍ය සමිති ව්‍යාපාරය ගැන තොරතුරු දැනුවත්ව සිටියේත් නෑ.

අනිත් කාරණාව තරග දක්ෂතාවයන් සඳහා අවශ්‍ය සූදානම. අපි කලාපයේ පළමු ධර්ම විද්‍යාලය ලෙස බෞද්ධ කටයුතු තරගාවලී ජයග්‍රහණය කරන්නේ ඊට ම විශේෂයෙන් උනන්දු වන දරුවන් පුහුණු කරන කැපවූ සමස්ත ගුරුමණ්ඩලයක් සිටින නිසා. දෙමාපියන් කළ යුතුතේ සුළු හෝ හැකියාවක් හඳුනාගෙන දරුවන් අදාළ ගුරුභවතුන් වෙත භාර දීම පමණයි. එතැන් සිට අවශ්‍ය පුහුණුවීම් නොමිලේ ම බලා දෙමින්, ඇතැම් විට ආහාර, ඉඳුම් හිටුම් පවා ලබා දෙමින් අවශ්‍ය ප්‍රත්‍ය පහසුකම් සපයමින්, බරපැන දරමින් දරුවන් ජයග්‍රහණ සඳහා යොමු කරවනා ගුරු මණ්ඩලයක් අප සතුවනවා. ඒක තවත් නොමිලේ සැපයෙනා සේවාවක්.

ඒවගේ ම 2020 දී අප ආරම්භ කළ මනෝ උපදේශන සේවාව ඉතා ම සාර්ථක වූ බව කිව යුතුයි. ගුරු මණ්ඩල සභිකයන් දරුවන්ගේ ප්‍රශ්නවලට ඇහුම්කම් දෙන අතර ඊට අදාළ නිසි මඟපෙන්වීම් සිදු කරනු ලබනවා. ඕනෑම දරුවකුට මේ සේවාව සඳහා කාර්යාලයෙන් අවශ්‍ය වෙලාව වෙන් කිරීමක් සිදු කරගත හැකියි. එය සමථ මණ්ඩලයක් හා සමානයි. ගුරුවරුන් තමන්ට ලැබෙන සිද්ධි අධ්‍යයනය කරලා අවශ්‍ය නිර්දේශ ඉදිරිපත් කරනවා. ඉන් ප්‍රතිඵල ලබා ගත් දරුවන් බොහෝ වෙනවා. මුලින් ම අපේ ශිෂ්‍ය නායක මුළුවට මේ සේවාව ලබා දුන්නත් දැන් අපි සමස්ත ධර්ම විද්‍යාලයේ දරුවන් වෙනුවෙන් මේ සේවාව නොමිලේ ලබා දීමට තරම් ශක්තිමත් වෙලා තියෙනවා.

ඊට අමතරව වැඩිහිටි දරුවන් වෙනුවෙන් අවශ්‍ය වෘත්තිය මඟපෙන්වීම සහ වෘත්තිකයන්ගේ උපදෙස් ලබා ගැනීමට දරුවන් යොමු කරවීම අපේ තවත් මූලික සේවාවක්. අපි දතක් ගළවාගන්න පශු වෛද්‍යවරයෙක් චැනල් නොකරනවා වගේ වෛද්‍යවරයෙක් වෙන්න බලාපොරොත්තු වන දරුවකුට අවශ්‍යය උසස් අධ්‍යාපනික උපදෙසක් වෙතොත් අපි අපේ වෛද්‍යවරයෙක්ට දරුවා සම්බන්ධ කරනවා. අනිත් මොනයම් ක්ෂේත්‍රයක් වෙනුවෙන් වුනත් එහෙමයි. මොක ද අපේ ඩේටාබේස් එකේ වෘත්තිකයන් පන්සියයක් විතර ඉන්නවා. 2020 හැම උදේ රැස්වීමක ම ආදි ශිෂ්‍යයෙක් ඔබ අමතයි කියලා පොඩි ප්‍රවර්ධන වැඩකුත් කරන්න අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා. එහෙම කෙනෙක් එක ඉරිදාවක උදේ රැස්වීමට ඇවිත් එයා වගේ වෙන්නේ කෝම ද කියලා අපිට කියනවා. හරි අපූරු සංකල්පයක්.

මෙදා දෙමාපිය රැස්වීමේ දී විශේෂයෙන් අවධාරණය කළ අංශ අතර ප්‍රධාන අවධානයක් යොමු වුනේ වෙසක් දානය සඳහා අදාළ දනෝපකරණ බෙදා දීම වෙනුවෙන්. අප්‍රේල් මාසය සහ මැයි මාසය වෙනුවෙන් කෙරෝනා වෛරසයේ ව්‍යාප්තියත් සමඟ කුමන ආකාරයේ හදිසි තත්ත්වයක් ඇති වුවත් දාන කටයුතු සඳහා පෙර සූදානමක් අවශ්‍ය වූ නිසා අපි කලින් ම දානෝපකරණ බෙදා දීමට තීරණය කරනවා. පළමු වාර නිවාඩුව මාර්තු 13වනදා ලබා දීම සහ පාසල් දහම් පාසල් වසා දැමීම යන කාරණාව උඩ වුනත් වෙසක් දානය සහ දරුවන් ගේ දානය සඳහා අවශ්‍ය සියලු ම දානෝපකරණ අපි මේ වෙද්දිත් බෙදා දී අවසන්. අවධානමට පෙර සූදානම කියන්නේ ඒක තමා.

 

2020 ආරම්භය අපි රොක් කළේ මේන් මේ විදිහේ අලුත් දේවල් ගොඩක් එක්ක. රටේ පවත්නා වත්මන් තත්ත්වය හමුවේ මේ දේවල් කොහොම වුනත් අපි ස්ථිර වැඩසටහනක ඉන්නවා. ඇවරිතුමාට තියෙන ලොකුම දුක තමා මේ ශිෂ්‍ය නායක මුළුව සම්බන්ධයෙන් පවත්නා අවිනිශ්චිත තත්ත්වය. ඇත්තට ම අපි ඒ වෙනුවෙන් සාධනීය මැදිහත්වීමක් කර නැති නිසා 2020 දී ටිකක් ඒ ගැන විශේෂ අවධානයක් දෙන්නත් බලාපොරොත්තු වෙනවා.

බබා පාර්ට් එකෙන් පවුල ම ගොඩ දැමීම හෙවත් හාරත රැජින හා නාටක බැලීම 2

නාට්‍යයේ සිහිය නැතුව ඉන්න ශිෂ්‍යයා සිහිය එද්දි පොඩි ළමයෙක් වාගෙ වෙයි කියන නිසා සුප් පොවමින් රාළහාමිලා දෙන්නා ආදරණීය පරිසරයක් දරුවා වෙන්වෙන් නිර්මාණය කරලා තියෙනවා. කොල්ලාට සිහිට එන වාරයක් වාරයක් පාසා පේළි පේළි පේළි සැදී ඇත්තු ඇදෙනවා සින්දුවට ඒ අය නටනවා. ඔය අතරේ ගෙදර අය එනවා. පවුලේ ඛේදවාචකය වුනත් සැපක් කරගන්න ඒ අය තමුන්ගේ පුද්ගලික න්‍යාය පත්‍ර දිගහරිනවා. කොල්ලට සිහිය නැතත් යාන්ත්‍රණය විසින් මොළ ශෝධනය කොට සිහින මාළිගා විවර කර දීමෙන් ඒ අය තමන්ගේ ඕනෑ එපාකම්වලට කොල්ලාව ඉත්තෙක් කරගන්න හැටි අපූරුවට පෙන්නවා. පවුලේ තත්තා මයුර අයියාත් අම්මා සුලෝචනා අක්කාත් මාර ෂාර්ප්. ඊට දෙවැනි නෑ දුව නදීෂා. පිස්සු හැදෙනවා හෑ..!

එයාට මුලින් මදුරුවන්ට පවා ආදරය කරන්න උගන්වන්න ඕන. දේවල් හොඳට තේරෙනකොට මැරුවට ප්‍රශ්නයක් නෑ කිව්ව ම හරි.

හොඳම වැඩේ බලද්දි එයාලාටත් ආර්මි ට්‍රේනින්ග් එකක් දීලා. හැබැයි ට්‍රේනින්ග් එක මගදි නවතිනවා. පස්සේ දැනගත්තා ම එයාලාටත් ට්‍රේනින්ග් දීලා තියෙන්නේ එච්චරයි. හේ හේ... අන්න එතන දී පොලිස් කාරයොත් මනුස්සයො නේද කියලා හිතෙනවා. ඒ අතරේ සිහිය දෙන්න දොස්තර එනවා. ඒ විශ්ව ශක්තිය ආරෝපණය කරලා. විද්‍යාව අභිබවන මිත්‍යාවට අපි කොච්චර වහල් වෙලා ද කියලා දොස්තර මහත්තයාගේ ජවනිකාවලින් පේනවා. 

උඹලා පාතාලේ නෙවෙයි කියලා මට විශ්වාසයි. නැත්නම් මට මෙච්චර කියවන්න දෙන්නෙ නෑනේ?

නමුත් දොස්තරත් තුවක්කුවක් තියාගෙන හිටියේ. එයාලටත් සිස්ටම් එක එච්චරට පත්තියම් වෙලා. විශ්ව ශක්තිය බර කරලා දීලා කොල්ලාට සිහිය ගන්නවා. නමුත් කොල්ලා පොඩි එකෙක් වෙන්නේ නෑ. පවුලේ හැමෝ ම බල කළත් කොල්ලා කියන්නේ තමුන්ට ගැහුවේ පොලිසියෙන් කියලා. දැන් බබා වගේ ඉඳලා මේ පවුල ගොඩ දැමීම උගේ වගකීමක් වෙලා. පෙරපාසල් ගුරුවරියක වන ගෙදර දුව නදීෂා මල්ලීට දෙන පනිෂ්මනට් එකත් නියමයි.

අන්තිමේ දී කර්නල් ඇවිත් පවුලේ ම අය තවත් නටවනවා. එයාගෙත් ඇජෙන්ඩාවක් තියෙනවා කුලපති වෙන්න. එයාගේ හෘද සාක්ෂිය ඇත්ත මොකක්ද තමුන් කෝම ද කර්නල් වුනේ කියලත් දන්නවනේ!! කර්නල් ගියාම කොස්තාපල්ලා දෙන්නත් යනවා. හැබැයි ඇත්ත කියලා. සීසීටීවී වලින් හැමෝම බලා සිටි නිසා පවුලේ අය රජය රැවැට්ටූ බව එයාලා කියනවා. ඒ සමඟින් එන ඇමතුමෙන් කියැවෙන්නේත් ඒ දර්ශන මාධ්‍යට නිකුත් කරන බව සහ කටඇරියොත් පවුල ම විනාශ කරන බවයි.

අවසානයේ දී විකල්පය වෙන්නේ කොල්ලට සිහිය අරන් ලෝකෙට ඇත්ත කියන එකයි. නමුත් ඒ වෙද්දි කොල්ල ආයෙත් පොඩි දරුවෙක් වෙලා.   

ලහිරු මාඩිවිල අයියාගේ සංගීතේ අපි ඇහුවේ ඩී.එච් එකේ වුනාට ලහිරු අයියා (ඔව් ඒ කොණ්ඩකාරයා තමා) පේන්න හිටියේ නෑ. අමා විජේසේකර අක්කාගේ කොස්ටියුම්ස්. හොඳ ම කතාව ඇවරි නයිට් රයිඩර් බලන්න ගියපු දවසේ ෆෙස්ටිවල් එක හොල්ලපු සෞකලාවියේ ගැන්සිය ම බැහැලා තිබුණා. නමුත් ලේකම්මිටය නිසා ඒ අයට වේව් කරන්න විතරයි වෙලාවක් තිබුණේ. ඇවරිට ධවලෙන් තෝසයක් කන්න නම් ගොඩක් ඕනවුනා. පොදු පරීක්ෂණේ දවසේ කාලා බිල නොගෙවා දුවලා මාරු වුන එකට දැන්වත් සාධාරණයක් ඉෂ්ට කරන්න එපෑයැ! දන්න කාලෙ ඉඳන් ඉන්න අරවානලා බල බල අපි කෑවා. ආහ් අරවානා කිව්ව ම මතක් වුනේ. දැන් ඇවරිලාගේ ගෙදරත් අරවානෙක් ඉන්නවා. සිරිපාලතුමා ගෙනැත්. සාලෙ මැද ටැංකියේ. ඇවරිමාතාව තමා එයාවත් බලා ගන්නේ. මාළුන්ට ඉතිං බුරන්නත් බැරි වුනාට මාර ලීලයක් තමා පාන්නේ.

එදා ඇවරිතුමා නෙප්ලන්තයට එද්දි රෑ දහයයි. ආයෙත් පහුවදා දේශන. හතරට නැඟිටින්න ඕනෑ. කොච්චර මහන්සි වුනත් වැදගත් වැඩක් වැදගත් විදියට ප්ලෑන් කරන්න ගිහින් ඇණගත්තු ලේකමී ඇතුළු සියලු ම දෙනාට කෘතවේදී මෙව්වා එක පිරිනමමින් 2020 රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේ ආරම්භක නාටකය ගිනි ගිනි මාලේ මෙයින් නිමා කරනවා!

2020 දී කලාබර බුවෙක් වීම හෙවත් හාරත රැජින හා නාටක බැලීම...1

2020 කියනනේ ම සෑහෙන්න කික් එකක් තියෙන අවුරුද්දක්. ඇවරිතුමා කොච්චර කලාබර වුනත් වෙලාව හරස් වෙන නිසා නිවීසැනසිල්ලේ චිත්‍රපටියක් නායටකයක් හේම බලන්න ලැබෙන වෙලාවල් ගොඩක් අඩුයි. හැබැයි කලින් කිව්ව වගේ කොන්සර්ට් නම් ටිකක් බැලෙනවා. වවුලගේ ගෙදර ගියා ම එල්ලිලා ඉන්න ඕන වගේ, නාට්‍ය කාරයො එක්ක හිටියා ම ඒවට යන්න වෙන එක සාමාන්‍යයි. අනික් කාරණේ 2020 දී ඇවරිතුමා අගනුවරට සම්ප්‍රාප්ත වුන නිසා අගනුවර කලා කටයුතු එක්ක පොඩ්ඩක් ලයින් එකේ ඉන්න වෙලාවක් ලැබුණා. රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල 2020 බලන්න සෙට් වෙන්නේත් එහෙම.

එච්චර කැප කිරීමකින් නාට්‍යක් බලපු කාලයක් මතක් වෙන්නේ ම නෑ. උළෙල පටාන් ගත්තු සෙනසුරාදාවේ ඇවරිතුමාට ලෙක්චර්ස් වැටෙනවා කුලියාපිටියේ, හවස හතරට දේශන ඉවර කරලා කෙලින් ම එල්ෆින්ස්ටන් ඇවිත් සවස 6.30 නාට්‍ය බලන්න සියලු කටයුතු සංවිධානය කරන්නෙ ඇවරිතුමාගේ විධායක ලේකම්තුමිය විසින්. හැබැයි කාරියකරවන උත්තමාවියට අපේ අමාත්‍යංශ පරිශ්‍රය වන බත්තරමුල්ලේ සිට මරදානට එන්න ගිය වෙලාවට කලින් ඇවරිතුමා කුළියාපිටියේ සිට මරදානට ආ බවත් ලියා තියන්න ඕන. ඇවරි රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල බලන්නේ ගොඩාක් පොඩි කාලෙ ඉඳන්. ඒ ඇත්තට ම අප්පච්චි නිසා. අප්පච්චිට ආරාධනා ලැබෙනවා. රාජ්‍ය සේවකයොනේ බේබි. නමුත් ලොකු වුනාට පස්සේ ඒ පුරුදු අතහැරෙන්නේ ආදරණීය නගරය වන මරියකඩේ අතහැරීමත් එක්ක. පොෂ් වෙලා අවුරුදු හයක් ම මවුන්ට් ලැවිනියාවේ තපිද්දි කොළඹ දූවිල්ල අමතක වෙනවා. හැබැයි ආයෙත් බේරේ වැවේ පල් ගඳට ආදරේ කරද්දි ඕන් මරියකඩේ, ධවලේ හිල ඇති උළුඳු වඩේ රහ දැනෙන්න ගන්නවා. නාට්‍ය උළෙලත් එහෙමයි හතළිස් අට වන නාට්‍ය උළෙල කිව්ව ම පොඩි ද නේද?

ලේකමී පිස්සුවක් නටලා ෆ්‍රී සීටින් වාසිය නොගත් නිසා ටිකක් අමනාපයෙන් සිටියත් ලාබසිනා කෝමත් ඒ වගේ හාර්ට් ඇටෑක් දෙන නිසා ඉවසා වදාරාගෙන දකුණු කෙළවරක ජාතික රූපවාහිනී කෲ එකත් එක්ක වාඩි වුනා. කේ. බී හේරත්, ශ්‍රියන්ත මෙන්ඩිස්, වසන්ති චතුරානි සහ යශෝධා විමලධර්ම (ලේකම්තැන කියන හැටියට හැමදාම එකවගේ නිළිය) ආරාධිතයන් විදියට එකතු වුනා. ආහ් අපි ගිනි ගිනි බෝලේ තමා අද බලන්නේ....? නෑ කිරි කිරි බෝලේ... පිස්සු ද හැටි ද අෆ්පා... ගිනි ගිනි මාලේ. කෝ මගේ ටිකට් එක? මං ළඟ දෙක ම ඔයා කලින් ආවේ නෑනේ ටිකට් ගන්න. කෝ කෝ මෙහාට දෙන්න දැන් චෙකර්ස්ලා ආවොත් මට පෙන්නන්න එකක් නැති වෙනවා. හිතුවා ද අපි මේ කෝච්චියේ යනවා කියලා? ඇත්තට ම මීට කලින් ස්ටේඡ් ඩ්‍රාමා බලලා ම නැද්ද? ආහ් මේ සෑර්.. නිකන් වාත වෙන්න එපා මං රාජිත සේනාරත්නගේ නාට්‍ය හැම එක ම බලලා තියෙනවා. හා හා දැන් රාජිත තමා ඔයාගෙ වීරයා? නෑ අනේ ශේක්ස්පියර්! හත්වලාමේ ප්ලාස්ටරයක් ගන්න බැරි වුන හැටි මේකිගේ කට වහන්න!

උළෙල ඇරඹුනේ අවසන් වටයට නිර්දේශ වීම වෙනුවෙන් අධ්‍යක්ෂක සුදත් අබේසිරි වෙත සම්මාන පිරිනැමීමෙන්. නාට්‍යයේ තේමාව ඉතා ම කාලෝචිතයි. වැඩ කරන අපේ විරුවා ඉන්න රටේ, යුද්ධයක් දිනපු ආරක්ෂක ලේකම් කෙනෙක් පාලනය කරන, යුද්ධ හමුදාපති කෙනෙක් ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානී වන යුද්ධය දිනපු සෙන්පතියෙක් යුධ හමුදාපතිවන ලංකාවේ සිවිල් වැසියන්ට යුධ පුහුණුව කියන්නේ කජු කනවා වගේ ලේසියෙන් දෙන්න පුළුවන් ට්‍රේනින්ග් එකක්. වීරයෙක් කියන්නේ ම සෙබළෙක්. හැම සෙබළෙක් ම ජීවන අරගලයට මුහුණ දෙනවා. ඒක නිසා යුධ පුහුණුව අනිවාර්ය කළ යුතුයි කියලා හැම රට වැසියෙක් ම ගෝට්ෆාදර්ගේ ඩෙමොන්ස්ට්‍රේෂන් සයිට් එකේ ඊළඟ නිදහස් දවසට ජාතික කොඩියත් අරං හිටන්නවා සිකුරුයි.

වීරයා මැරිලා ද නැත්නම් වීරයා මරලා ද කියලා හිතාගන්න බැරි වෙන්නේ මේ අය දාගෙන තියෙන ඩීල් ඒ තරම් ම සංකීර්ණ නිසා. නාටකේ පටන් ගත්තේ දියව් දියව් කියාගෙන යන පෙළපාලියකින්. කපා කපා කෑලි කපා... ලේකමී දඩ අලිච්චියෙක් වුනාට පිකට් එකේ වචන කටපාඩම් වීම ගැන ඇවරි පුදුම වුනා. ඒ කාලෙ එක ම පිකට් එකකටවත් නොගිහින් කසගස් සෙවණේ තුත්තිරි ගළවපු කොළඹ කඩේ අලි කෙල්ලො දැන් පිකට් එකක් ඇහුණත් දියව් දියව් ගානවා. මට බෑ සාන්ත. පිකට් එකේ දී පහර දීමකින් රෝහල්ගත වන විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයා ළඟ ඉන්න පොලිස් රාළහාමිලා දෙන්න තමා කතාව පටන් ගන්නේ. කොල්ලට ගහන්නේ පොලීසියෙන් වුනාට කොල්ලා ගහන්න එපා කියලා යාළුවන්ගේ නම් කියන නිසා උන්වත් කූඩුවේ දානවා.

හාරත රැජින මොනවාදෝ අන්ධකාරයේම කියවමින් නාටකේ රසවින්දා. හැබැයි එළියට ආවා ම නම් ඈට සෑහෙන්න දේවල් කියන්න තිබුණා. සිදුවූ ප්‍රමාද දෝෂයට සමාව භාජනය කිරීම හැරුණු කොට. ඒ ගැන ගිනි ගිනි මාලේ දෙවන කොටසින් ඩීල් දැමීමේ කෙළ පැමිණි අය ඇණගන්නා හැටි බලමු...